Dziś na hacking.pl pojawił się artykuł potwierdzający, że poniekąd miałem rację. Nawet wychodzi na to, że użyta przeze mnie sugestia o trzymaniu ich w piwnicy nie była aż tak odległa od prawdy ;)

Z innej beczki – dlaczego hacking.pl nie potrafi podać aktywnego linka do źródła, tylko podaje nieaktywny tekst z adresem do strony głównej źródłowego serwisu? Styl podobny jak webinside, ale ten drugi nie podaje nic. Udaje, że jest sam w całym Internecie…

Jesteś kompletnie zielony, więc cykl pracy wygląda mniej więcej tak:

1. nowy problem
2. google
3. znajdujesz tutorial (lub odpowiedź na stack-overflow), który go (lub wystarczająco podobny) rozwiązuje
4. implementujesz rozwiązanie zgodnie z tekstem
5. dostosowujesz do swoich potrzeb
6. powtarzasz cykl

Po pewnym czasie listę można zredukować o punkt 4 – od razu przystępujemy do modyfikacji. Po kolejnych cyklach pomijamy punkt 2 i wiemy, że analogie są w napisanym przez nas kodzie- musimy sobie przypomnieć “jak to się robiło”. Coraz mniej też jest problemów, które w ten sposób potrzebujemy rozwiązać aż w końcu sięgamy po tą technikę tak rzadko, że już nie można mówić o Tutorial Driven Development. Czujemy się swobodnie z nową technologią, a z tąd już prosta (choć długa) droga do zostania ekspertem.

foto: Sigurd R

Ps. Ten wpis miał być humorystyczny, ale w trakcie pisania uświadomiłem sobie, że opisuję koncepcję Shu-ha-ri).

Ale wróćmy do głównego wątku. Jeśli nie byłeś nigdy członkiem takiego zespołu, a chciałbyś takim zarządzać, to czytaj uważnie.

Z natury jestem leniwy. Ale jestem dość specyficznym leniem, który nie lubi nic nie robić. Dlatego w ogóle zostałem programistą – lubię automatyzować i ulepszać rzeczy, które są nudne i żmudne do ręcznego wykonywania.

Zatem zaczął mi doskwierać pewien proces. Przy pewnym projekcie dość często musimy aktualizować utrzymywane systemy, które mają kilka instancji(w tej chwili 3, a ma być więcej). Wygląda to mniej więcej tak:

1. zaloguj się na serwer
2. cd instancja#1
3. git pull
4. wpisz hasło
5. odpal migrację
6. cd ../instancja#2
7. git pull
8. wpisz hasło
9. odpal migrację
10. cd ../instancja#3
11. git pull
12. wpisz hasło
13. odpal migrację
14. TADA!

Serio. Pierwszym krokiem było napisanie skryptu, które te kroki odpala samodzielnie. Zaczęło to wyglądać tak:

1. zaloguj się na serwer
2. ./update-me.sh
3. wpisz hasło
4. wpisz hasło
5. wpisz hasło

Drugim krokiem było skonfigurowanie GITa tak, aby nie wymagał hasła na niektórych maszynach (przy pomocy kluczy rsa) Proces uprościł się do

1. zaloguj się na serwer
2. ./update-me.sh

Jaki jest efekt? Pierwszy, który się narzuca to oszczędność czasu. Zakładając, że taki update odbywał się 3 razy dziennie to zaoszczędziliśmy jakąś minutę. Nie wydaje się to rozsądne, gdyż oba zadania zajęły mi kilka godzin. Z księgowego punktu widzenia mamy stratę.

Jednak uważny obserwator mógł stwierdzić, że mamy w tym projekcie instancję główną i “towarzyszące”. W pierwotnym, ręcznym, procesie pozostałe dwie często zostawały w tyle. Rodziło to problemy przy testowaniu i mergowaniu zmian.

Dodatkowo prosty update to częsty update, zatem i testerzy nie muszą się dopraszać, żeby zaktualizować wersje, bo zwyczajnie są w najnowszej wersji.

Wracając do mojej tezy: Zespół to maszyna, programiści to (nie tak łatwo wymienialne) trybiki, procesy to miejsca, gdzie trybiki i inne części się ścierają. Niedoświadczonemu operatorowi może się wydawać, że przestoje spowodowane oliwieniem maszynerii to stracone pieniądze. W końcu przez te X godzin mogła wyprodukować Y $$$.

Refaktoring, automatyzacja i inne usprawnienia oliwią procesy w zespole programistów. Gdy nie ma niepotrzebnych tarć można rozwinąć optymalną prędkość, a awarie są mniej prawdopodobne.

Ciekawa analiza czterech gigantów: Apple, Google, Microsoft i Google.

I dlaczego Amazon jest na dobrej drodze, aby osiągnąć dominację na rynku?

Pozwolę sobie zacytować charakterystykę wielkiej czwórki z tego artykułu

Why Amazon will lead the big four:

• Apple sells content and writes software to sell hardware. It is a hardware company.
• Microsoft sells content and makes hardware to sell software. It is a software company.
• Google sells or gives away content and software to sell advertisements. It is an ad sales company.
• Amazon sells or gives away hardware and software to sell content. It is an online retailer — a content

company.

Interesujące przemyślenia dotyczące technologii flash i jej przyszłości

Czy flash ma przyszłość?. Co myśli o tym Steve Jobs i Dean Hachamovitch (jeden z leaderów zespołu w Microsofcie)?

Bardzo ciekawy fragment, który oddaje filozofię Apple, jako całości:

If developers grow dependent on third party development libraries and tools, they can only take advantage of platform enhancements if and when the third party chooses to adopt the new features. We cannot be at the mercy of a third party deciding if and when they will make our enhancements available to our developers.

Przyznam się, że też za flashem nie będę płakał. Nigdy nie miał sensownego wsparcia na platformy linuxowe. Do niedawna domyślnie każdy element flash miałem zablokowany (flashblock)…

Dla tych, którzy lubią społeczne aspekty sieci i marketingu…

Poradnik jak przygotować skuteczną infografikę. Jeśli przygotujesz jakąś przy pomocy tych wskazówek – pochwal się proszę w komentarzu.

Dla estetów i całej reszty

Ci pierwsi dostaną argumenty za, ci drudzy mają okazję przekonać się dlaczego jest istotna i skąd czerpać odpowiednią wiedzę o typografii.

I na koniec, żeby było coś o projektach stricte informatycznych.

Kto rozwija plany testów dla oprogramowania open-source? Kto aktualizuje zrzuty ekranów w instrukcji użytkownika i pomocy online? Oraz kto tłumaczy dokumentację na polski i turecki? Kto weryfikuje, czy dana funkcjonalność nie łamie Amerykańskiej Ustawy o Niepełnosprawnych, bądź Niemieckich Praw odnośnie Prywatności? Wtedy, gdy pracowałem nad Linuxem, odpowiedzią było “Nikt. Nie ma czegoś takiego jak plan testów, drukowana instrukcja użytkownika, jedyną dokumentacją, jaka istnieje, to ta po angielsku, oraz nikt nie przejmuje się zgodnością z jakimikolwiek prawami.” Może coś się pozmieniało od tamtego czasu.

Dowiedz się dlaczego open source’owi lżej na sercu?

Przy okazji (jeśli dotarłeś aż tutaj, to znaczy, że artykuł jest wystarczająco ciekawy)

Noszę się z zamiarem kupna kindle’a (nie tabletu), żeby między innymi mieć szybki dostęp do dobrej literatury branżowej (czyli anglojęzycznej) i artykułów takie jak te powyżej. Zatem jeśli mój blog wydał Ci się pomocny, jeśli wydaje Ci się, że jest coś wart – możesz rozważyć zafundowanie mi bonu podarunkowego amazona. 1$ jest super kwotą – możesz zapłacić na przykład z paypall’a. Możesz mi go wysłać na adres podaruj.mi.kindle@gmail.com :)
Jeśli masz blog, to w wiadomości umieść swój adres – umieszczę go na swojej stronie, jeśli zechcesz.
Będę też zachwycony, jeśli dołączysz też jakąś osobistą wiadomość od siebie.

Często zdarza mi się słyszeć lub czytać takie zgłoszenie. Sęk w tym, że dodane X spowodowało wiele procesów automatycznych w aplikacji, czyli dodanie A, usunięcie B i zmianę statusów w C i D. Tak wyglądają złożone systemy informatyczne, o czym wielu użytkowników zwyczajnie nie wie (po to ukrywamy tą logikę w aplikacji, abyś Ty mógł wydajnie pracować nie myśląc o tych wszystkich szczegółach).

Zatem tracimy czas, żeby przeanalizować potencjalne skutki usunięcia X oraz na szukanie sposobów na przywrócenie spójności systemu po tej operacji chirurgicznej. Aż w końcu okazuje się, że samo istnienie błędnego X w systemie w niczym nie przeszkadza – ma być zwyczajnie niewidoczny na wydruku Z, który idzie do klienta.

Gdybyś od razu powiedział szczerze czego potrzebujesz – dałbym Ci to w 5 minut!

No właśnie… gdybyś nie mówił mi co mam robić, a zamiast tego powiedział mi czego potrzebujesz. Umówmy się: Ty jesteś specjalistą od używania systemu, ja jestem specjalistą od mechaniki jego działania. Nie mówisz swojemu mechanikowi, którą śrubę ma dokręcić – mówisz mu, że tu stuka… a ma nie stukać.

Bądź precyzyjny w kwestii swoich potrzeb.

Wchodząc w szczegóły techniczne może się wydawać, że zyskujemy precyzję, ale tak naprawdę tracimy kontekst. Kontekst pozwala mi znaleźć takie rozwiązania Twoich rozterek, które będą współgrały z aktualnymi mechanizmami aplikacji, zamiast je rozrywać na kawałki.
Gdy go nie ma, musimy wyjść najpierw od szczegółu, do ogółu i z powrotem. To dłuższa i niepotrzebna droga.

Nie udało mi się w dokumentacji znaleźć jak zdefiniować klasę ;) Nie wiem, może się za bardzo przyzwyczaiłem?

• w ferworze poszukiwań winnego usunąłem plugin WPML, w prawdzie fajnie mieć wielojęzyczny blog, jednak prowadzenie bloga w jednym języku jest wystarczająco pracochłonne. Jest mnóstwo treści o cakePHP, agile itd. po angielsku, nie potrzeba kolejnych.
• również upatrywałem winnego w layoucie i przełączyłem się na Twenty Eleven. Wydał mi się jednak bardzo estetyczny, a wsparcie dla nowych funkcji wordpress’a jak “menu”, które pozwala skomponować menu z różnych elementów (kategorii, stron, tagów) sprawiło, że na razie zostanie z nami.
  Usunąłem jednak zdjęcia, pojawiające się nad menu – mimo, że piękne to marnują real estate strony w pionie.
• usunąłem też z prawej strony możliwość przeglądania wpisów wg. miesięcy… kto przegląda w ten sposób internet? Ten blog to treść, a nie kalendarium wydarzeń. Zostają tagi, kategorie no i wyszukiwarka
• poczułem też potrzebę wytłumaczenia się po co i dlaczego – stąd strona “o co chodzi?”. Mam nadzieję, ze Wam się podoba. W miarę “grubszych updatetów” wpływających na kształt tej strony – będę ją aktualizował.

Co o tym myślicie? Będę wdzięczny za feedback.

Wyłączenie tego pluginu i ponowne zapisanie “permalinks” naprawiło sytuację. Moje tutoriale, które rozciągały się na kilka stron trochę się rozjechały, ale to mała cena za działający blog.